پاسخ به ابهامهای موجود، مستلزم پژوهشی میدانی و کنترلشده در مقیاس وسیع است که اکنون تحت عنوان «کارآزمایی IRL» در شهر برادفورد بریتانیا کلید خورده است. تیم تحقیقاتی قصد دارد حدود ۴هزار نوجوان ۱۲ تا ۱۵ ساله از ۱۰ مدرسه مختلف را به خدمت بگیرد تا با نصب اپلیکیشن اختصاصی، رفتار دیجیتال آنها را به دقت رصد کند.
نیمی از شرکتکنندگان با محدودیتهای زمانی مواجه خواهند شد؛ به این صورت که مجموع زمان استفاده از اپلیکیشنهای پرطرفداری مانند تیکتاک، اینستاگرام و یوتیوب برای آنها به تنها یک ساعت در روز کاهش مییابد، در حالی که برنامههای پیامرسان مانند واتساپ از قاعده مستثنی هستند.
دن لور، متخصص دادههای سلامت، خاطرنشان میکند که علاوه بر محدودیت یکساعته، منع استفاده شبانه از ساعت ۹ شب تا ۷ صبح نیز اعمال میشود که بازبینی عمیقی در عادات روزمره نوجوانانی است که بهطور میانگین ۳ ساعت از روز خود را پای نمایشگرها میگذرانند. نیمی دیگر از نوجوانان حاضر در پژوهش، بدون هیچ محدودیتی به استفاده عادی خود از فضای مجازی ادامه میدهند.
نوجوانان به دلیل توانایی بالا در دورزدن محدودیتها اصولاً با ممنوعیتهای سختگیرانه مقابله میکنند
طراحی هوشمندانهی مطالعه به گونهای است که شرکتکنندگان براساس سال تحصیلی دستهبندی شدهاند تا از بروز احساس انزوا جلوگیری شود. در یک مدرسه، دانشآموزان پایه هشتم گروه کنترل و دانشآموزان پایه نهم گروه تحت محدودیت خواهند بود. به گفتهی دکتر اوربن، اگر دسترسی نوجوان محدود شود اما تمام حلقهی دوستان او همچنان در نیمهشب آنلاین باشند، احساس طردشدگی و ترس ازدستدادن ناشی از آن میتواند خود به آسیب جدید تبدیل شود.
محققان در مسیر مطالعه، به جای اتکا به خوداظهاریهای غیردقیق که معمولا با خطا همراه است، دادههای واقعی را از طریق اپلیکیشن استخراج میکنند تا تأثیر مداخله را بر متغیرهایی همچون کیفیت خواب، اضطراب، بهزیستی، تصویر بدنی، مقایسههای اجتماعی، غیبت از مدرسه و قلدریهای سایبری بسنجند. پیت اچلز میگوید: «پاسخ صادقانه این است که ما هنوز نمیدانیم و به همین دلیل است که مطالعاتی از این دست بسیار مهم هستند.»
نوجوانان به دلیل توانایی بالا در دورزدن محدودیتها، اصولاً با ممنوعیتهای سختگیرانه مقابله میکنند و از سوی دیگر، شبکههای اجتماعی را فضایی برای کشف هویت خود میدانند. اما در عین حال، نوجوانان با وجود استفاده از این فضا، نسبت به پلتفرمها بیاعتماد هستند و از مسائلی چون ازدستدادن کنترل زمان، ترس از قضاوتشدن و مقایسهشدن فیزیکی رنج میبرند.
در پایان، ضرورت انجام چنین مطالعاتی زمانی بیشتر احساس میشود که بدانیم گزارشهای رسمی نیز بر فقدان شواهد علمی علیّتی میان سلامت روان و فناوریهای دیجیتال مثل هوش مصنوعی و شبکههای اجتماعی تأکید دارند. چالش نهایی اما در دست دولتهاست تا شرکتهای بزرگ فناوری را مجبور به پذیرش مسئولیت بیشتر کنند. پژوهشگران میگویند اگر مفاد قانون ایمنی آنلاین ۲۰۲۳ (OSA) بهدرستی توسط غولهایی مثل متا، گوگل و تیکتاک اجرا شود، بسیاری از مشکلات فعلی حل خواهد شد.




